archeologie
Naast landbouw en veeteelt was huisvlijt een belangrijke bron van inkomsten. Op de weiden naast de Berkel graasden de koeien, die melk, vlees en leer leverden. Schaapskuddes doolden over de heidevelden rondom het dorp. Schapen waren de leveranciers van de wol, die thuis in de wintermaanden werd gesponnen. Het vlas dat op de hoger gelegen akkers -ook wel kampen of essen genoemd - werd verbouwd, was de grondstof voor het weven van linnen en het vervaardigen van touw.
Op zo’n twintig plaatsen werden stenen gebakken van de klei, die dicht aan de oppervlakte lag. Er waren leerlooierijen, waarvoor de bast van eiken nodig was, die werd vermalen in de Mallumse watermolen. Het overgebleven schilhout was brandhout. De stammen werden verscheept naar Amsterdam voor de scheepsbouw.
Overal rond Eibergen lagen veengebieden, waar op grote schaal turf werd gestoken. Droge turf lag aan de oppervlakte, voor natte turf (kluuntjes) moest dieper worden gegraven. Er werd ook zilverzand gewonnen, dat lag op een aantal plekken zoals in Hupsel en Holterhoek voor het opscheppen. Door het zand te zeven werd het geschikt als schuurmiddel en om figuren op de vloer van de deftige kamer in huis te strooien.
In de Berkel werd gevist op paling, voorn en snoek, vooral voor eigen consumptie. Er werd ook gejaagd en gestroopt: heren van stand gaven zich met hart en ziel over aan de jacht, terwijl de gewone man bij nachtelijke strooptochten een haas of fazant bemachtigde.
Jachtrechten hadden doorgaans alleen adellijke lieden, zoals de Heren van Borculo. Om te voorkomen dat straathonden hun jachtgebied afstruinden en prooien wegkaapten, verordonneerden ze dat alle honden een smeedijzeren halsband met inscriptie moesten dragen. Aan die halsband hing een ring en daaraan was een stevige stok bevestigd. Die stok sloeg tegen hun poten als ze liepen. Dat was zo pijnlijk dat ze het wel uit hun kop lieten om hard te lopen, laat staan op wild jagen. Zo’n ijzeren band was nogal kostbaar. Als een hondeneigenaar de aanschaf niet kon betalen, was hij verplicht een van de poten van de hond te (laten) amputeren.
Op zo’n twintig plaatsen werden stenen gebakken van de klei, die dicht aan de oppervlakte lag. Er waren leerlooierijen, waarvoor de bast van eiken nodig was, die werd vermalen in de Mallumse watermolen. Het overgebleven schilhout was brandhout. De stammen werden verscheept naar Amsterdam voor de scheepsbouw.
Overal rond Eibergen lagen veengebieden, waar op grote schaal turf werd gestoken. Droge turf lag aan de oppervlakte, voor natte turf (kluuntjes) moest dieper worden gegraven. Er werd ook zilverzand gewonnen, dat lag op een aantal plekken zoals in Hupsel en Holterhoek voor het opscheppen. Door het zand te zeven werd het geschikt als schuurmiddel en om figuren op de vloer van de deftige kamer in huis te strooien.
In de Berkel werd gevist op paling, voorn en snoek, vooral voor eigen consumptie. Er werd ook gejaagd en gestroopt: heren van stand gaven zich met hart en ziel over aan de jacht, terwijl de gewone man bij nachtelijke strooptochten een haas of fazant bemachtigde.
Jachtrechten hadden doorgaans alleen adellijke lieden, zoals de Heren van Borculo. Om te voorkomen dat straathonden hun jachtgebied afstruinden en prooien wegkaapten, verordonneerden ze dat alle honden een smeedijzeren halsband met inscriptie moesten dragen. Aan die halsband hing een ring en daaraan was een stevige stok bevestigd. Die stok sloeg tegen hun poten als ze liepen. Dat was zo pijnlijk dat ze het wel uit hun kop lieten om hard te lopen, laat staan op wild jagen. Zo’n ijzeren band was nogal kostbaar. Als een hondeneigenaar de aanschaf niet kon betalen, was hij verplicht een van de poten van de hond te (laten) amputeren.
Middeleeuwen, het dagelijks leven
